Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam7
Toplam Ziyaret554419
Film Tanıtım Köşesi

Sophie Scholl
Son Günler/Die Letzten Tage


Yönetmenliğini Marc Rothemund’un yaptığı 2005 yapımı Sophie Scholl: Son Günler (Sophie Scholl: Die letzten Tage), İkinci Dünya Savaşı’nın sonları yaklaşırken, Nazi Almanyası’ndaki bir yargılamayı konu ediniyor. Nazi dönemine ait sinema filmleri, ağırlıklı olarak Yahudi soykırımını işler. Ayrımcılık, zulüm, işkence ve katliam... Bu filmde ayırımcılık veya soykırım ana temayı oluşturmuyor. Yargılananlar, idama mahkûm edilenler ve cezaları infaz edilenler ari Alman ırkının mensupları. Eğitimli, kentli, sağlıklı, yakışıklı,  gençler. Filmin ana kahramanı, Sophie Scholl, bir üniversite öğrencisidir.

Abisinin de dâhil olduğu birkaç kişiyle birlikte, küçük fakat gizli bir örgütün üyeleridirler. Beyaz Gül adlı örgüt Nazi yönetimine muhaliftir. İşin doğrusu, bugünün ölçütleriyle düşünüldüğünde örgütün eylemleri çok da büyütülecek cinsten değildir. Örgüt üyeleri bir şekilde edindikleri bir daktilo ve bir de teksir makinesi ile, yazdıkları bildirileri telefon rehberinden buldukları adreslere postalamaktadırlar. Bildiriler Nazi yönetimini eleştirir. Eleştirinin dozu, yine bugünün ölçütleriyle düşünüldüğünde, hiç de yüksek sayılmaz: Nazi yönetiminin girdiği savaş haklı bir savaş değildir, izlenen saldırgan politikalar yanlıştır, savaş politika ve kararı pek çok Alman’ın hayatını kaybetmesine neden olmuştur, kazanılamayacak bir savaşa girilmiştir, Almanlar savaşı kaybedecekler ve zor duruma düşeceklerdir. Örgütün bildiri basmaktan ve bunları postalamaktan başka bir eylemi yoktur.

Yazının tümünü okumak için tıklayın

Şiirlerle Şenlendik - 4. Bölüm

ŞİİRLERLE ŞENLENDİK - 4. BÖLÜM

"Şiirlerle Şenlendik" adlı yazı dizimizin 4. bölümünü
siz ziyaretçilerimize sunmanın kıvancını yaşıyoruz!
kosektas.net!

Şair Dr. Salim ÇELEBİ

7 Kasım 2014, Cuma

Şiirlerle Şenlendik, 4 - Çocuktum, Ufacıktım

 ALAGEYİK

Çocuktum ufacıktım
Top oynadım acıktım.
Buldum yerde bir erik
Kaptı bir alageyik.

Geyik kaçtı ormana
Bindim bir akdoğana.
Doğan yolu şaşırdı
Kaf dağından aşırdı.

Dedim Turan Meleği
Türkün yüce dileği.
Yüz milyon Türk bu anda
Seni bekler Turanda.

Çok uzun olduğu için, başından ve ortasından bir kısmını yazabildiğim Ziya Gökalp’ın “Ala Geyik” adlı bu şiiri, ilk ezberlediğimiz şiirlerdendi. Şiirde, Türklerin Orta Asya’dan Anadolu’ya gelişleri, hayali bir şekilde ve masalımsı olarak anlatılmaktaydı.

Şiirde, hayatta hiçbir zaman rastlamayacağımız semboller mevcuttu: Devler, Cinler, Periler, yürüyen kesik başlar… Şiir, “Büyük Turan Ülküsü” mesajı vermekteydi.

Şiirde geçen Dev, Cin, Peri gibi soyut kavramlar; korkutup, ürkütürdü bizleri. Oysaki bizler, Anadolu’nun göbeğinde, iki sınıfı bir derslikte okuyan, her sabah nöbetleşe olarak sınıfların ısınabilmesi amacıyla, okula tezek ve kerme taşıyan yoksul ailelerin mini minnacık çocuklarıydık.

Anne ve babalarımız; bizi büyütmek ve can derdindeydi, can derdinde. Minnettardık onlara. Sevgimizi ne kadar da güzel ifade ediyordu aşağıdaki şiir: Bizim çocukça sözlerimizle, yalın, içtenlikli...

Çocukça yani. Çocukları büyükler anlar, ama çocukları en iyi, arkadaşı olan diğer çocuklar anlar: Özel koşulları farklı olsa da temel amaçları öğrenerek büyümek olan diğer çocuklar.

Büyümekte olduğu süreçte, yarınları için kaygılıdır her çocuk. Kendisini güvenerek teslim edeceği iki birey vardır: Annesi ve babası. Bu nedenle, bazen duygularımızı ifade etmekte zorluk çeksek de içimizden geçenleri yansıtıyordu aşağıdaki dörtlükler.

Not: Bu şiiri yazan şairi, yoğun ve ısrarlı aramalarıma rağmen bulamadım. Bilen var ve bildirirse, sevinirim.

ANNEM VE BABAM

Yüreğimin en derin
Köşesinde adınız,
En güzel şekerlerin
Şekeridir tadınız.

Her sabah erken erken
Sizler beni öperken,
Neler düşünürüm ben
İçimi anlasanız.

Bilirim için için
Yorulduğunuz için,
Beni büyütmek için
Uykulardan kaldınız.

Annem babam yanımda
Sevgileri kanımda,
Bana her zamanımda
Hayat verir adınız. 




Söyleşi


Colson Whitehead
“Başkalarının ne yaptığı hakkında atıp tutmak yerine, çenenizi kapatın ve yazın!”

Colson Whitehead’le ırkçılığa odaklanan romanlarını, dünyamızın hâllerini, yazarın sorumluluğunu, içimizdeki kötülüğü, değişen dil tercihlerini, sürü zihniyetinden korunmanın yollarını, zombileri, Toni Morrison’ı, Peter Handke’yi ve başka birkaç şeyi daha konuştuk.

YASEMİN ÇONGAR

1969 New York doğumlu, Harvard Üniversitesi mezunu Amerikalı romancı Colson Whitehead’in ilk romanı The Intutionist (Sezgici) yayımlanalı tam yirmi yıl oldu. Gerçi kitapları ABD’de hep ilgi çekiyor, eleştirmenlerden çoğunlukla iyi tepki alıyor, ödüllere aday oluyordu ve 2011’de çıkardığı Bölge Bir romanı da New York Times’ın “en çok satanlar” listesine girmişti ama Whitehead’in edebiyat dünyasında yıldızlaşmasının yolu 2016’da Yeraltı Demiryolu ile açıldı. Pulitzer’i, Ulusal Kitap Ödülü’nü, Arthur Clarke Ödülü’nü ve Andrew Carnegie Madalyası’nı kazanan, Man Booker’ın uzun listesine giren bu roman, kölelik düzenini fantastik bir kurgu yardımıyla anlatıyordu; kölelikle ilgili daha önce ne kadar çok belge, kitap okumuş ne kadar çok film izlemiş olursanız olun, bu romanı okurken bazı şeyleri ilk kez kavradığınız hissine kapılıyordunuz. (1)

Söyleşinin tümünü okumak için tıklayın