Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi2
Bugün Toplam71
Toplam Ziyaret579297
Şiir Tanıtım Köşesi

Das Gespräch (Sohbet), 1982
Fotograf: Mehmet Ünal


Marta

Bak, Marta!
Bak, işte sevgili kadını bu toprakların
Bak işte yazıyor burada
Bir milyon insanımız yurtdışında şimdi şu anda
Bir milyon insanımız sıra bekliyor
Dilekçe yazdırıyor bir milyonumuz
Yazdırmayı düşünüyor bir milyonumuz da...

Bak, Marta
Bak, işte
Yazıyor burada
Sen savaşı bitirdin ama ‘45’te
Benim savaş bitmedi
Sen kaldın ölülerin ve yıkıntılarınla başbaşa
Şu başının içi ışık
Ben kaldım ölülerim ve yıkıntılarımla başbaşa
Korkunç bir ışıksızlık
Şu kafamın içi benim
Karmakarışık...

Sevmemek mümkün değil şu hızlı trenlerini Almanya’nın
Yıldız gibi akıp gidiyorlar bu karışıklıkta
Bu ne kadar çok fabrika
Bu ne kadar demiryolu
Bu ne kadar otoban
Bu ne kadar araba
Bu ne kadar direk köprü kemer orman su geçit
Bu ne kadar demir kömür beton petrol ve işçi
Bu ne kadar yabancı
Bu ne kadar hız
Bu ne kadar...

Ah bilsem de Almanca’yı
Çatır çatır sorsam şu Almanlardan
Nasıl çıktı bu Krup
Nasıl çıktı bu Engels
Marks’ı siz mi yetiştirdiniz?

Hasan Hüseyin Korkmazgil,
Koçero Vatan Şiiri 

 

Şiirlerle Şenlendik - 4. Bölüm

ŞİİRLERLE ŞENLENDİK - 4. BÖLÜM

"Şiirlerle Şenlendik" adlı yazı dizimizin 4. bölümünü
siz ziyaretçilerimize sunmanın kıvancını yaşıyoruz!
kosektas.net!

Şair Dr. Salim ÇELEBİ

7 Kasım 2014, Cuma

Şiirlerle Şenlendik, 4 - Çocuktum, Ufacıktım

 ALAGEYİK

Çocuktum ufacıktım
Top oynadım acıktım.
Buldum yerde bir erik
Kaptı bir alageyik.

Geyik kaçtı ormana
Bindim bir akdoğana.
Doğan yolu şaşırdı
Kaf dağından aşırdı.

Dedim Turan Meleği
Türkün yüce dileği.
Yüz milyon Türk bu anda
Seni bekler Turanda.

Çok uzun olduğu için, başından ve ortasından bir kısmını yazabildiğim Ziya Gökalp’ın “Ala Geyik” adlı bu şiiri, ilk ezberlediğimiz şiirlerdendi. Şiirde, Türklerin Orta Asya’dan Anadolu’ya gelişleri, hayali bir şekilde ve masalımsı olarak anlatılmaktaydı.

Şiirde, hayatta hiçbir zaman rastlamayacağımız semboller mevcuttu: Devler, Cinler, Periler, yürüyen kesik başlar… Şiir, “Büyük Turan Ülküsü” mesajı vermekteydi.

Şiirde geçen Dev, Cin, Peri gibi soyut kavramlar; korkutup, ürkütürdü bizleri. Oysaki bizler, Anadolu’nun göbeğinde, iki sınıfı bir derslikte okuyan, her sabah nöbetleşe olarak sınıfların ısınabilmesi amacıyla, okula tezek ve kerme taşıyan yoksul ailelerin mini minnacık çocuklarıydık.

Anne ve babalarımız; bizi büyütmek ve can derdindeydi, can derdinde. Minnettardık onlara. Sevgimizi ne kadar da güzel ifade ediyordu aşağıdaki şiir: Bizim çocukça sözlerimizle, yalın, içtenlikli...

Çocukça yani. Çocukları büyükler anlar, ama çocukları en iyi, arkadaşı olan diğer çocuklar anlar: Özel koşulları farklı olsa da temel amaçları öğrenerek büyümek olan diğer çocuklar.

Büyümekte olduğu süreçte, yarınları için kaygılıdır her çocuk. Kendisini güvenerek teslim edeceği iki birey vardır: Annesi ve babası. Bu nedenle, bazen duygularımızı ifade etmekte zorluk çeksek de içimizden geçenleri yansıtıyordu aşağıdaki dörtlükler.

Not: Bu şiiri yazan şairi, yoğun ve ısrarlı aramalarıma rağmen bulamadım. Bilen var ve bildirirse, sevinirim.

ANNEM VE BABAM

Yüreğimin en derin
Köşesinde adınız,
En güzel şekerlerin
Şekeridir tadınız.

Her sabah erken erken
Sizler beni öperken,
Neler düşünürüm ben
İçimi anlasanız.

Bilirim için için
Yorulduğunuz için,
Beni büyütmek için
Uykulardan kaldınız.

Annem babam yanımda
Sevgileri kanımda,
Bana her zamanımda
Hayat verir adınız. 




Nankörlük ve Zekâ
 Nankörlük ve Zekâ
 
Nankörün kelime anlamı, kendisine yapılan iyiliğin değerini bilemez veya yapılan iyiliği çabuk unutan, olarak açıklanır.

Değer; kıymete yaraşır, değerli, zahmete yarar, önemli, zahmetin emeğin karşılığı, taşıdığı yüksek niteliklerin topluca ifadesi, biçilen kıymet.

Nankörlük, yapılan iyiliği unutma hali, güçsüzlük, zavallılık, zayıflık, kısırlık.

Konuyla ilgili olarak, zekâ durumlarından dolayı hayvanlar gelir akla. Özellikle kedi, nedense nankör bir hayvan bilinir. Kucağınıza alırsınız, okşar seversiniz, karnını doyurursunuz, bir de bakarsınız ki, hafif kızınca, tüm iyilikler unutulmuş ve tırnaklarını elinize yüzünüze oturtmuş.

İyilik yaptığınız insanın tırnağı, kalbinize oturur. Kedi tırnağı, elinize, yüzünüze. Kedi tırnağı kalbinizi nasıl görsün. Kedi çiziği bir gün gelir, geçer gider. Ya, kalbe oturan tırnak? silinir mi?

Kedi ile haşır neşir olan insanların da , ‘Hayır, kedi asla nankör değildir, nankör olan insandır.’ dediklerine tanık oluruz.

Hayvanların zekâlarının olmadığından ve nankörlüğünden bahsederken, köpek ile at’a haksızlık etmemek gerekir. At konusu, hemen hemen herkesin birşeyler işittiği, birşeyler bildiği , tanık ve gözlemleri olduğu ayrı bir husustur Bunu bilenler atı kesinlikle ayrı tutarlar.

Galiba, Goethe, “Nankörlük güçsüz insanların işi”, demiş. Önce güçlü insan anlamı üzerinde duracak olursak, güçlü insan tanımı ile ne anlaşılır? Yoruma açık olmasına rağmen güçlü, etli butlu babayiğit olmasa gerek. Böyle bir insanın iyilik bilirllik veya nankörlükle ilgisi olamaz.

Peki, buradaki güçlü insan, paralı pullu insan olabilir mi? Sanmam. Nice paralı pullu insan var ki, el çizme şöyle dursun gözünü oyar iyilik bulduğu adamın.
Geriye ne kalıyor? Ne kalacak akıl fukaralığı, yani beyinsizlik, yani iyiliğin bağlantısını kuramama. Öyle olunca da iyilik yapana nankörlük. Fillerin, timsahların, ayıların, aslanların, kaplanların bakıcılarına yaptıklarını televizyon haberlerinde görüyor, işitiyoruz.

Oysa birikimli, donanımlı, zeki insan yapılan iyiliği unutur mu? İyilikle, yaşam arasında bağlantı kurar. Yaşamına ve iç dünyasına katkılarını sorgular, düşünür ve bağlantılarını bulur.

“İyiliğin değerini bilme.” mutluluk zamanı gibidir. Akıllı insan, mutlu olduğu zamanı veya zamanları unutur mu? İyilik yapana karşı, hiç değilse kötülük düşünmez. Diyet borcu olarak da kabul etmez onu. İyilik, aklının bir köşesinde kalır, zamanı gelince ortaya çıkar ve karşısındakini mutlu eder.

Hüseyin Seyfi