Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam32
Toplam Ziyaret531016
Resim Tanıtım Köşesi
Ten - Metal
Tuval Üzerine Yağlıboya


Adnan Bey'in Tabloları, Resim Sanatının Biçimsel Özellikleri

Pop biçimsellik, evrensel bağlamda, dünyada, 1960’lı yıllardan beri sorgulanmaktadır. Türk resminde ise sanatçıların, tümden olmasa da, ara devrelerinde zaman zaman uğradıkları pop yaklaşım konusu, Yalım’ın elinde, sanatının yaşamsal amacı haline gelmiştir. Sanatçı, pop biçimselliğin kendine özgü ironik, figüratif yaklaşımlarını benimserken, diğer taraftan kendine ait fantastikleşen renk vurgularını  da gözler önüne sermekten kaçınmamaktadır. İşte bu noktada sanatçının değişik ve kendine ait olan yanı da, öncelikle biçim dili bağlamında ortaya çıkmaktadır. Çünkü renk tercihleri, tamamen resimlerinin kosmozunu da belirleyen bir özellik olmaktadır. Ayrıca resim yüzeylerini gerek boyayı kullanarak iki boyutlu, gerekse -ptik espriyi değerlendirerek üç boyutlaşan tuval gövdelerine ayırmaktadır. Bu ayırmalar mekânla ilgili boyutlaştırma çabaları olarak ayrıca dikkat çekmektedir.

Özkan Eroğlu

Şiirlerle Şenlendik - 45. Bölüm

ŞİİRLERLE ŞENLENDİK - 45. BÖLÜM

"Şiirlerle Şenlendik" adlı yazı dizimizin 45. bölümünü
siz ziyaretçilerimize sunmanın kıvancını yaşıyoruz!
kosektas.net

Şair Dr. Salim ÇELEBİ

19 Şubat 2016, Cuma

Şiirlerle Şenlendik, 45 - Hayatın Anlamı

İlkokulda öğrenmiştik canlılarla cansızlar arasındaki farkı: Cansızlardan farklı olarak canlılar; doğarlar, ürerler (yerlerine yeni nesil bırakırlar) ve ölürler. Canlıların doğumu ve üremesi konusunda yetişkin her birey az buçuk fikir sahibi. Ölüm ve sonrasındaki yaşam konusunda ise, ileri sürülenler muhtelif. Ölüp de geri dönen olmadığı için; kaynağı ne olursa olsun, söylenenler sadece öngörülerden ibaret. Rivayet muhtelif yani.

Ölüm sonrası gibi soyut olaylarla değil de hayatın gerçekleriyle daha çok yüzleşmemiz gerekiyor. İster istemez şu soru geliyor akla: Hayatın anlamı nedir: Para mı? Kariyer mi? Şöhret mi?

83 yaşında olmasına rağmen, İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Bölümünden mezun olan Kezban hanım için; hayatın anlamı ne?

6 ay önce ayrıldığı eşini, sokağın ortasında vurarak öldüren, 2 çocuk sahibi 24 yaşındaki Hakan Karadağ için; hayatın anlamı ne?

Kadınlar tarafından vurulup öldürüldüğü zaman cennete gidemeyeceğine inanan ve rastladığı her Alevi’yi öldüren Işid militanı için; hayat ne anlam ifade ediyor?

Ayetullah Humeyni olduğuna inanan bir akıl hastası için; ne olabilir hayatın anlamı?

Karın doyurarak hayatta kalmak dışında, bir anlamı olmalı hayatın. Şekillenerek dönem dönem değişebilen ve kişiye, ”ben de varım” dedirtebilen bir anlam.

“Bana ne?” diyerek, kendisini toplumsal olaylardan soyutlayan birey…

“El ile gelen düğün bayram” felsefesiyle, sesini çıkarmayan yurttaş…

Örgütlenmeden ürküp, korkan kamu çalışanı…

Rant uğruna doğanın tahribatına seyirci kalanlar…

Sömürüye, savaşa ve her türlü ayrımcılığa karşı mücadele etmeyenler…

Sorum sizlere: Nedir hayatınızın anlamı?

Bu hayat bir kez sunuldu bizlere: İkincisi veya tekrarı yok. Yarın çok geç olacaktır her birimiz için. Mesleğimiz dışında anlam katmalıyız hayatımıza: Doğamız, kendimiz ve diğer insanlar için.

Bir anlamı olmalı hayatın; evet, bir anlamı…

GİDERAYAK

Giderayak işlerim var bitirilecek,

                          giderayak.

Ceylanı kurtardım avcının elinden

ama daha baygın yatar ayılamadı.

Kopardım portakalı dalından

ama kabuğu soyulamadı.

Oldum yıldızlarla haşır neşir

ama sayısı bir tamam sayılamadı.

Kuyudan çektim suyu

ama bardaklara konulamadı.

Güller dizildi tepsiye

ama taştan fincan oyulamadı.

Sevdalara doyulamadı.

Giderayak işlerim var bitirilecek,

                         giderayak

                                   Haziran 1959


Sanatın Toplumsal İşlevi


Ahşap Yakma Resim
Gürsel Şeref

“Sanat, şiddeti ortadan kaldırmalıdır, yalnız o yapabilir bunu!”

Stefano d’Anna’nın, “Size öğretilen ve anlatılan dünyanın, anlatıldığı gibi olduğunu söyleyenler sadece anlatanlardır. Korkmanız, çekinmeniz, endişe etmeniz gerektiği söylenen her şey, bu betimlemenin pençesindeki insanların fikirleridir. Oysa bunlar olumsuz duygulardır ve hiçbiri dünyaya geldiği hâliyle insanın mayasında olan hisler değillerdir. İnsan korkusuz doğar. Korku, zorla öğretilir,” diye betimlediği korku imparatorluğunun kollarında yabancılaşan insan(lık) tablosu Munc’un resmettiği ‘Çığlık’tan başka bir şey değildir…

Savaşla, yıkımla, yoksullukla, kan ve gözyaşıyla beslenen karanlık ‘Çığlık’ tablosunda insan(lık)ın umudu yine insan(lık)a ait devrimci sanatta ve isyandadır.

Çünkü yaratıcı sanat, savaş yıkıcılığına karşı duran; durmakla kalmayıp iyi, güzel ve doğrunun önünü açan bir dinamiktir. Tıpkı Ingeborg Bachmann’ın ifadesindeki üzere: “Bir gün gelecek, insanların siyah ama altın gibi parlayan gözleri olacak; onlar, güzelliği görecekler, pisliklerden arınmış ve tüm yüklerden kurtulmuş olacaklar, havalara yükselecekler, suların dibine inecekler, sıkıntılarını ve ellerinin nasır bağlamış olduğunu unutacaklar. Bir gün gelecek, insanlar özgür olacaklar, bütün insanlar özgür kalacaklar, kendi özgürlük kavramları karşısında da özgür olacaklar. Bu, daha büyük bir özgürlük olacak, ölçüsüz olacak, bütün bir yaşam boyunca sürecektir…”

Sözü edilen özgürlüğün yaratılmasında barış için savaşan devrimci sanatın rolü büyük olacaktır…

“Nasıl” mı? Gayet basit: Sanat, insan(lık)ı hakikâte ulaştırır. Onunla gerçekleri tanır, tanımlar ve tahayyül ederek, harekete geçeriz.

Onun görevi, kopya etmek değil, ifade ederek, yol açmaktır.

Michel Foucault kaygılarını, “Beni şaşırtan, toplumumuzda sanatın bireylere ya da hayata değil de yalnızca nesnelere ilişkin bir şey durumuna gelmesi,” diye dillendirirken; Louis Aragon da ekler: “Yeni sanat, aynı zamanda hem ağacı hem ormanı gösteren, onları neden gösterdiğini bilen, ‘sanat sanat içindir’den mümkün olduğunca uzak, insana yardımcı olmak, yaşam yolunu aydınlatmak tutkusu içinde olan, yaşam yolunun anlamını da hesaba katan ve bu yolculuğun öncülüğünü yapan kaçınılmaz, zorunlu bir yeni gerçekçiliktir”!

Evet devrimci sanat yalnızca kendisine verilenle değil, verilmiş olanın imgelemiyle de yaratır dünyasını. İmgelem yetisi, dolayısıyla soyutlama edimi olmadan, nitelikli bir geçmiş, bugün ve kendine özgü bir kültür yaratamaz devrimci sanat…

Ancak şu da unutulmamalı: Sanatçı, diğer insanların ne istediğini fark edip, bu talebi karşılamaya çalıştığı anda, sanatçı olmaktan çıkar. Sıkıcı veya eğlenceli bir esnaf, dürüst veya sahtekâr bir ticaret insanı olur…

Temel DEMİRER