• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • Site Haritası
  • https://www.facebook.com/Facebook
  • https://plus.google.com/Google/posts
  • https://www.twitter.com/Twitter
Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam9
Toplam Ziyaret448522
İlkokulumuz ve Arkadaşlarımız


Beni de Köşektaşımızın çoğu insanı gibi Yahya Öğretmen okuttu: Yahya Doğan.

Okulumuzda iki öğretmen vardı 1960’lı yılların başında: Yahya Doğan ve amcamın oğlu Fethi Çelebi.

Birinci ve ikinci sınıfı Yahya öğretmende; üçüncü, dördüncü ve beşinci sınıfı da Fethi öğretmende okumuştuk. Derslik sayısı azdı, birinci ve ikinci sınıflar bir derslikte; diğer üç sınıf da başka bir derslikte ders yaparlardı. Aynı derslikte eğitim gören üç ayrı sınıfa, yetişmek zorundaydı öğretmen!

Bugün bile, kalemtıraşların; Yahya Öğretmenimiz kadar düzgün kalem açacaklarına inanmıyorum.

Yetmişli yılların ikinci yarısında görmüştüm en son Yahya Öğretmenimizi. İstanbul’da, hem akşam lisesinde öğretmen hem de tıp fakültesinde öğrenciydim. Köye gelmiş olduğum bir dönemde yapmış olduğumuz bir sohbette, “Romatizmanın çaresini buldum.” demişti. Nasıl bulduğunu sorduğumda, “Her iki bacağım da yıllardır çok ağrıyordu: O kadar çok ilaç kullandım, fakat hiç biri de kâr etmedi. Önce bir arıdan başladım; sonra, iki, üç, dört, beş... derken kırk arıya kadar çıktım. Yani aynı anda diz kapaklarımı kırk arıya sokturdum. Ne ağrım kaldı ne de sızım.”

İlginç gelmişti bana, araştırdım; gerçekti söyledikleri: Amerika’da, çeşitli eklem hastalıkları için arı zehiri ampulleri vardı. İlkokul birinci veya ikinci sınıfta değildim, ama yine de bir şeyler öğretmişti Yahya Öğretmenim...

Yerli malı haftası düzenlenirdi her yıl okulumuzda: Başta yiyecekler olmak üzere, köyümüzde üretilen her şeyi götürürdük.Yiyecekler masalara yerleştirilir ve tüm köy halkı davet edilirdi okula.

Hoparlör sistemi yoktu köyümüzde, deller (Tellal) çağrılırdı.

İlgili kişi, köyün orta yerlerindeki bir dam başına çıkar ve yüksek sesle okurdu duyuruyu.
Dinleyenler duymayanlara söyler, herkese yayılmış olurdu ilan.

Bizi kümelere ayırarak ders yapardı Fethi öğretmen. Her küme, dersin sonuna doğru soru sorardı bir diğer kümeye.
Bilinemeyen soru sorulduğunda, gurur duyardı soruyu yönelten küme kendisiyle.

Bahar Bayramında geziye giderdik okul olarak. Bir gün önceden annelerimiz kumanyalarımızı hazırlar (Kaynamış yumurta, haşlanmış patates, yeşil soğan...) ve Kayaltı köyüne yakın bir yer olan “Pazarcık”a gidilirdi. Etraf köyler de gelirdi, oradaki mesire yeri olan çayırlığa.

Çeşitli yarışmalar yapılırdı gelen köy ilkokulları arasında.

İlkokul beşinci sınıfta; Saniye, Akkız, Refika, İbrahim Gülmez, Murat Güneş, Mehmet Çelebi, Baki Cesur, Tayyar Altıntaş, Şenol Şeref, Ali Ölgün, Talip Akdemir, Yücel Yıldız, Abidin Erdem ve Yüksel’le aynı sınıftaydık.

Ertan Akdemir bizden bir sınıf gerideydi ama iyi arkadaştık onunla.

Çalışkan bir öğrenci sayılırdım, ama şu anda düşünüyorum da içimizde en zeki öğrenci Murat Güneşti.

Bir de İbrahim Gülmez’i hiç unutamam: Bâli Amcanın oğlu İbrahim, saflığın, dürüstlüğün ve emeğin sembolü olmuştur benim için hep.

1967 veya 1968 yılında, evlerinde yangım çıkmıştı da tüm köylü söndürmüştük!
Çok iyi arkadaşlarımdan biri de Ali Ölgündü.

Çok üzülürdüm ayaklarının durumuna. Çabuk sinirlense de çok temiz bir yüreği vardı. Umarım emekli olmuştur; Kırşehir Devlet Hastanesinde çalışıyordu yanılmıyorsam.

İlkokulumuzun tam karşısında Elvanların evi vardı. Elvan’ın küçük kız kardeşi Fahriye, en büyük topu olan arkadaşımızdı. Bayılırdık onun büyük topu ile oynamaya. Hınzır, her zaman vermezdi canımızın çektiği topu!

Şair Dr. Salim ÇELEBİ

Muzaffer Şen - Paşa


♣♣♣ Muzaffer ağabeyi kaybetmiş olmanın üzüntüsü içerisindeyiz! ♣♣♣

İstanbul 20. Noteri Muzaffer Şen (Paşa)'in 7 Aralık 2011 Çarşamba günü sabah saat sekiz sularında hayatını kaybetmiş olduğunu büyük bir üzüntü
ile öğrenmiş bulunmaktayız. Kendisine ebedi istirahat, kederli
eşine, çocuklarına ve yakınlarına başsağlığı dileriz!
kosektas.net
  
Muzaffer Şen
1946 - 7 Araklık 2011 İstanbul
Saygıyla Anıyoruz!

Muzaffer Şen Kimdi?

1946 yılında Köşektaş'ta doğan Muzaffer Şen, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden 1971 yılında mezun olduktan sonra, 1978 yılının Ağustos ayından itibaren Kozaklı Noteri olarak çalışmaya başlayana dek avukat olarak çalıştı. İzleyen yıllarda Kırşehir ikinci ve İstanbul yirmi dokuzuncu Noterliklerinde görev yapan Muzaffer Şen, 01.11.1995 tarihinden emekli olasıya dek Bakırköy yirminci Noterliği görevini yürüttü. Her nerede olusa olsun sayılan, sevilen, yurtseverliği ve yardımseverliği ile tanınan Muzaffer Şen, evli ve üç çocuk babasıydı. Muzaffer Şen'in naaşı, 08. Aralık 2011 Perşembe günü Köşektaş'ta defnedilmiştir. Işığı ve toprağı bol olsun!

kosektas.net, Köşektaş Köyü Bilgisunum Sayfası




 Öğretmen Suzan Şen Şeref'in, yaklaşık yedi hafta önce kaybettiği
ağabeyi Muzaffer Şen için yazmış olduğu iç koparan dizeler.
AĞABEYİM

I

II
 III

Sana Nalen tapıyordu
Gözlerine bakıyordu
Yalnız koydun bizi ağabey
Senle hayat akıyordu.

Meğer hayat yalanmış
Umutlarım hayal oldu
Zaman uzun, ömür kısa
Ağabeyime doyamadım.

Felek bize ters bakıyor
Fani dünya can yakıyor
Ebediyen gittin ağabeyim
Rahat uyu sen yatıyorsun.

Ceren kızı hep sorardı
Onunla gurur duyardı
Dayısını unutmasın
Onun yolunda yürüsün.

Sana yakın olacağız
Mezarına varacağız
Hallerini sorup ağabey
Sana saygı duyacağız.

Kırkı geldi okunacak
Eşler dostlar toplanacak
Herkes onu öve öve
Dualarla anılacak.

Yalnız kaldım şiir yazdım
Bacılarımı çok üzdüm
Serap resmini yaptırmış
Gördüğümde seni buldum.

Nalen bacın hiç duramaz
Seni yanında bulamaz
Sana olan acısını
Yıllar geçse hiç silemez.

Nedim, Buse seni bekler
Günlerine keder ekler
Senin yollarına bakar
Gözlerinden yaşlar akar.

İstanbul’un yolu uzak
Felek kurdu bize tuzak
Anam oğlu çok özledim
Gelemen yolların uzak.

Yaptığın iş hiç olmadı
Boşlukların hiç dolmadı
Yattığın yerler nur olsun
Rahat uyu sen ölmedin.

Yengem boşluğa bakıyor
Gözünden yaşlar akıyor
Sensiz yalnız yapamıyor
Senin yoluna bakıyor.

Köye gelir hiç duramaz
Seni yanında bulamaz
Kalbi senin için çarpar
Yürür yolları bulamaz.

Funda harçlığını verdi
Dayın seni çok severdi
Dayın yanına gelince
Hizmetini iyi gördün.

Arkadaşları çok üzüldü
Gözlerinden yaşlar süzüldü
Uzun yıllar dostlukları
Bir anda yasa büründü.

Sıra sıra geldi haber
Bizleri aldı bir keder
Hangisine biz yanalım
Üstüne geldi bu haber.

Elif Naz'ı dayın sorar
Bebek alır ona yollar
Hüseyin'im sen unutma
Annen dayım diye ağlar.

İstanbul’a geldim ağabeyim
Bomboş hayal kurdum ağabeyim
Hayallerim uçup gitti
Sensiz yalnız kaldım ağabeyim.

Yaşlılara ilaç oldun
Öksüzlere kanat gerdin
Seni dostlar anlatıyor
İnsanlara örnek oldun.

Gönlümüz seni arıyor
Kalbimiz sensiz olmuyor
Gece gündüz aklımdasın
Sensiz hayat kan ağlıyor.

Dünya durdu kuşlar uçmaz
Gelen giden halini sormaz
Seni gözlerimiz arar
Gitti giden geri gelmez.

Rüstem amcam seni sorar
Söylenmedi içi yanar
Köşektaş’a geldiğinde
Odasında onu arar.

Nalen bacım ona bakar
Hizmetini güzel yapar
Onun halini görünce
İçine sızılar akar.

Kardeşler hep bir olalım
Biz Paşamıza yanalım
Dostları onu sorarsa
Biz onun yerini alalım.

Odann bomboş bulamadım
Muradına eremedin
Çocukların seni bekler
Sesini hiç duyamadım.

Serkan uzaklardan geldi
Esen selamını saldı
Elif Naz’ım doğduğunda
Ona hediyeler aldı.

Bugün bir ay oldu ağabey
İçimizden ayrılalı
Eş dost bütün seni bekler
Sonsuzlukta kaldın ağabeyim.

Anam Paşam diye sevdi
Hastalığın ümit verdi
Canım benim, ah ağabeyim
Son sözlerin bana oldu.

Akşam oldu, güneş battı
Yüreğime acı kattı
Biz sensiz yapamıyoruz
Sonsuzluğa bizi attı.

Şen ailesi hep yıkıldı
Herkesin boynu büküldü
Gitti gelmez benim Paşam
Yaşanır mı sensiz yaşam.

Saniye'm hizmetini gördü
Nilüfer'e kanat gerdi
Amcan size hep güvendi
Sizi gördü mutlu oldu.

Amcanızı hiç üzmediniz
Yollarını gözlediniz
Üzüntüleriniz acı
İçinizde gizlediniz.

Gelin dostlar, bize gelin
Ağabeyime haber salın
Nevcihan'a doyamadı
Ona gitti öyle sanın.

Köşektaş‘ta doğdu Paşa
Komşuları boğdu yasa
Ağabeyim bir ateş gibi
Gönüllere oldu maşa.

Resimleri dizi dizi
İçimize verdi sızı
Elim tutmaz, gözüm görmez
Yalnızım ben yüzüm gülmez
Paşa'm gitti geri gelmez.

Köşektaş'a haber gitti
Çevre köyler matem tuttu
Dostlar bir bir gelip gitti
Yakışır mı böyle haber
Bacıların durmaz ağlar.
 



PAŞA MUZAFFER ŞEN‘E

 Cemil Gören

Mehmet Kaali soyundan gelir soyun
Herikli Aşireti‘ndendir boyun
Alemler bilir Köşektaş‘tır köyün
Soyunun aynasıydı MUZAFFER ŞEN!

Okuyup yazdın avukat olduydun
Aşkı insanı sevmekte bulduydun
Gönüllere sevgi olup dolduydun
Gönüller ağasıydı MUZAFFER ŞEN!

Gayrı kavuştu kızı Nevcihan‘a
Kabrini kazdırdı onun yanına
İz bıraktın dünya denen bu ‚han‘a
İnsanlığın hasıydı MUZAFFER ŞEN!

Kainata hizmetti ilk emelin
Seni kurtarır var olan amelin
Gerçekte olmuştur çoğu hayalin
Herkesin rüyasıydı MUZAFFER ŞEN.!

Böyle mi severmiş Tanrı kulunu
Kimler omuzlamadı ki salını
Kabristana yönelttiler yolunu
Dostluklar mayasıydı MUZAFFER ŞEN.!

Dur denmiyor gözlerden akan yaş‘a
Derin acılar verdin Köşektaş‘a
Adın Muzaffer Şen namın Paşa
Vicdanın ustasıydın MUZAFFER ŞEN!

Mazlumlar aşkına alemler gezdim
Kötüler adına canımdan bezdim
Cemilim iyiler namına yazdım
Ölçümün kıstasıydın MUZAFFER ŞEN!

 

Köyümün yetiştirdiği ender insanlardan avukat Muzaffer Şen‘e hitabımdır!

Cemil Gören 




 
Celalettin ÖLGÜN

Fransız yazar Jules Romains “Bir insan ölünce, eğer onun yaşantısından, sözlerinden hala konuşuluyorsa hemen ölmez. Ölümünden elli, yüz yıl sonra bile hakkında konuluyorsa, o yaşıyor, aramızdadır demektir. Yaşamında söz ve hareketleriyle iz bırakmayanlar, ölümüyle aramızdan ayrılır!”  sözü her zaman ve her yerde geçerli sanırım.

Aramızdan ayrılan Muzaffer Şen de alçak gönüllüğü, kadirşinaslığı, yardımseverliliği ile hep anılacak, anıldıkça da aramızda yaşayacağına inanıyorum.

Allah rahmet etsin. Kalan yakınlarına başsağlığı diliyorum!
 
Celalettin ÖLGÜN



Yaşam Bir İçim Su Kadar

Hüseyin Seyfi

“Bilmem, geceleri hiç otobüsle Ankara Kayseri Karayolunda seyahat etme imkanınız oldu mu? Yolculuğunuz zifiri karanlıkta olsun, ay ışığında olsun Kırşehir’den sonra tespih taneleri gibi sağa sola serpiştirilmiş köyler görürsünüz yol üstünde dizi dizi. Pırıl pırıl yanarlar. Bu köylerde vatanına yüksek bir sadakatle bağlı insanlar ve onların arasında dürüst politikacılar görürsünüz. Okumuş, aydın, ufku geniş insanlar. Ne devrimciler, ne ülkücüler yetişmiştir bu geniş düzlüklerden.”

 

Bu köylerden biri de geniş bir tepe üstüne kurulmuş, “Kayseri 80 km” yazan levhanın sağ yanından ana yola dört kilometre uzaklıkta yer alan Köşektaş köyüdür.

Köyün özelliği okumuş aydın insanının çokluğudur. Hemen hemen Türkiye’nin her yanında öğretmeni bulunur bu köyün. Köy Enstitülerine ilk öğrenciler kızlı erkekli bu köyden gitmiştir. İlk gurbetçiler Almanya’ya bu köyden çıkmıştır yola. Hukukçular, siyasetçiler, doktorlar bu köyden yetişmiştir. 

Kırk-elli yıldır, eğitimden - tahsilden kaynaklanan bir göç vardır bu köyde ve bu yüzden nüfus çok azalmıştır. Ama yaz tatillerinde dolar taşar özlemle köyüne koşanlarla. Hangi makam ve mevkide olursa olsun, her Köşektaşlı tutkuyla bağlıdır köyüne.

Ortalama insan ömrü, bilinen çoğu canlı türünden uzun. Belki de insan düşünebilen bir varlık ya da canlı olduğundan ömrünü çok kısa görüyor.

Günümüzde seksenine varmamış bir ömre artık “erken” gözü ile bakılıyor.

Zaman ne çabuk geçiyor, yıllar belli bir yaştan sonra durmak bilmiyor, sanki saat kadranı üstünde dönen bir yelkovan.

Çalışıyor, çalışıyorsunuz, “bitti artık, şimdi de dinlenme zamanı” diyorsunuz, kara bir şanssızlık yakanıza yapışıyor bazen.

Yaşama doyum olmuyor, yaşam dediğin ne? Bir yudum su.

Osman Seyfi, Mehmet Polat, Muzaffer Şen ve komşu Avuç köyünden A. Kadir Baş, dört hukukçu, elli yıldan fazla süren arkadaşlığın, dostluğun, kardeşliğin ardından, yağmurlu, ama soğuk sayılmayan bir kış gününde Köşektaş’ta buluştular. Üçünün son buluşmasıydı Muzaffer Şen’le. Buluşma bir veda idi sonsuzluğa açılan, acı bir veda. Beni çok etkileyen bu üç arkadaşın Muzaffer Şen’le vedasıydı.

Her biri tespih tanesi gibi dizili köylerden gelen kalabalık, köyüne büyük bir tutku ile bağlı Muzeffer Şen’e güle güle dedi.

Toprağın bol, mekanın cennet olsun diyoruz sevgili Muzaffer Şen Ağabey.

08. Aralık. 2011-Perşembe

Hüseyin Seyfi


 









 


Yorumlar - Yorum Yaz


İlkokulumuz

Ulusların, yurtların, devletlerin bir geçmişi olduğu gibi, küçük de olsa, köylerin, yapıların, bir tarlanın, hatta dikili bir ağacın bile bir özgeçmişi, bir tarihi vardır.

Köşektaş'ta bilinen İlkokul binası, 1928 yılında Kızılağıl Köyü ile ortak yapılan, ortak kullanılan, kerpiç duvarlı, toprak damlı binadır. Bu binanın yetersiz ve kullanımsız olması nedeniyle yeni bir bina yapma gereği ortaya çıkmıştı. 1945 yılında eğitim ve öğretime açılan, Körçeşme’nin altındaki, şimdi izleri bile bırakılmayan bu okul binası, yeni İlkokula taşınma nedeniyle, 15 Ekim 1980'de kapatılmıştı.

Bu bina; tamamen angarya – imece yöntemiyle yapılmıştı. Köylü, günlerce dağdan taş sökmüş, kağnılarla o taşları taşımış, Kızıltepe’den kağnılarla kireçtaşı toplanarak Üsülüğün Dere'de yakılmış ve kireç elde edilmişti. Tüm köylü, kendi işini, çiftini, ekinini, harmanını bırakıp günlerce, aylarca bu yapıyı bitirmek için çalışmıştı. Para gereken malzemeler için ev başına “salma salınmış”, salınan üç-beş lirayı verecek durumu olmayanlar çalışmaya gitmiş, çoluk çocukları perişan olmuştu. Ama bu okulda okuyan çocukları, torunları, yüksek öğrenim görmüş ve aydın insanlar olarak yetişmişlerdi.

Şimdi bu okul binası yok; yok edildi, yok ettirildi, yok edilmesine göz yumuldu. Hatta bahçe duvarlarındaki taşlar bile birer birer sökülüp götürüldü. Oysa her taşında minicik ellerimizin kanı vardı. Şimdi tüm bu olanlardan sonra, şu ağacı ben dikmiştim, şu köşede kocaman dut ağacı vardı, şurası Yaprakçı öğretmenin bahçesi, şuraya Ata öğretmen bize sallanguç kurmuştu, şurada Kâzım öğretmen ut çalardı, şurada Fethi öğretmenle Rüstem öğretmen tartışırdı, şurada Yahya eğitmen, değişmez birinci sınıflarında alfabesini söktürür, elden ele dolaşa, dolaşa çok sayfası olmayan Kıraat kitabından okuma parçaları okutur, cebinde hiç eksik olmayan bıçağıyla kalemlerimizi sivriltirdi. Şurada Bahri öğretmen duyulur, duyulmaz sesiyle ımıl ımıl ders anlatırdı. Şu derslikte, Hacı İbrahim öğretmen elişi çalışması yaptırırdı. Şurada Göğolan, Tilliz bize süt dağıtırdı diyebileceğimiz bir şey kalmadı. Bir yerde soykırım yapar gibi anılarımız silindi.

O okul binasını yok ettirmekle; o yılların muhtarı “Hacı Hasanın Oğlu” ile "Kör Duran"nın, onurlarını hiçe sayarak, Kızılağıl’dan kiremit çalmaları ve azalarının olağanüstü çabaları, yapımında ustalık yapan “Zavrak'ın, Tıstıs Zekere'nin, Mükür’ün, Şakir’in ve nicelerinin emekleri, çektikleri sıkıntıları, acıları da yok edildi. O bina, o yılların yokluğunun, yoksulluğunun bir anıtıydı. Çiftini, ekinini bırakıp dağdan taş söken, kağnılarla onları günlerce taşıyan, yapımında işçi olarak çalışan babalarımızın, analarımızın emekleri de yok şimdi. Kiremidi, kapı ve pencereleri için salınan salmayı ödemek için gurbete çıkan Yaylacı’nın, Sülü’nün, Gumbazın Ali’nin, Ayrancı’nın ve diğerlerinin gurbet acıları, sıkıntıları da silindi.

Tarihi, kitaplardan mı okumak zorundayız. Bu talana göz yuman muhtar, üyeleri, İlkokul Müdürü, öğretmenler ve duyarsız kalıp görmezlikten gelen herkes suçludur!

Celalettin Ölgün

Salma: Köylünün parasal ya da mal durumuna göre ayarlanmış vergi.

Salma salma: Belirlenen Salma ölçüsünü ilgililere bildirme

Sallanguç: Salıngaç