• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • Site Haritası
  • https://www.facebook.com/Facebook
  • https://plus.google.com/Google/posts
  • https://www.twitter.com/Twitter
Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi2
Bugün Toplam5
Toplam Ziyaret493052
Şiir Tanıtım Köşesi



Hey!
Hiçiz tek tek her birimiz,
denizde damla
semada toz bile olamaz en irimiz
hepimiz her şey.
Kalk.
Silkin ve kalk ki
selam dursun düne
sevdasına geleceğin
gülsün her şafak.
Sen ki taştan cam yarattın,
sen ki sinsi karanlığı aydınlattın,
sen ki demiri makine
Ayı bir karış yol yaptın;
sen ki paraya taptın.
Yıllar şaşkın
yollar şaşkın
roller şaşkın,
savrulduk rüzgar gibi
bedeli yoktur insana aşkın.

Hayatın bozkırında
gülüyor yoksulca
ağlarken ölüler,
kaderin soykırımında
ölen kim
öldüren kimler
beyaz güvercin?
Dinsin
poyrazı ihtirasın
koşarken gizem dörtnala,
bekleme, bekleme yarını
hava hain
sır salkıyamıyor doğa.
Mevsim kayıp
Dersim kayıp
Taksim kayıp,
dağlandı sevdaları ömrümüzün
yetmez mi bunca ayıp?

Sende görürüz
mabedini renklerin,
sende buluruz
heyecanını kelebeklerin,
sende ararız
en alımlısını ahenklerin.
Sendedir
aşk, heyecan, merak; korku, şiddet, sır, sendedir;
bilesin, tılsımı tarihin
binlerce fosilleşen bedendedir.
Gel bizimle
gül bizimle
kal bizimle,
ağlarken kara bulutlar
yeşersin yeni umutlar
gün doğsun gölgelere.

Sırlarımı kendinde oku
yaş yaş, dönem dönem, satır satır;
bazen ılık bir sevgi
bazen soğuk bir korku
inan ki beni sana anımsatır.
Anımsatır ki hayat bir pınar:
Ne şan ne şöhret ne para;
yıllar önce uyarmış Hünkâr:
“Her ne arar isen kendinde ara.” 

Dr. Salim Çelebi




Çerçi


ÇERÇİ

 

Çeşitli konularda sürekli yazılar yazan ve yazdığı bu yazıları Milliyet'teki blogu aracılığıyla paylaşan öğretmenimiz Hüseyin Seyfi'ye çocuksu ve masum duygularımızı kabartan bu yazısı için çok teşekkür ediyoruz.

kosektas.net

Hüseyin Seyfi
 
Pazar, 04. Kasım 2012

Ağustos sıcaklarında ne zaman ufuktan kalkan bir toz bulutu görsem, çocukluğumdan bir kare yakalarım. Kamyon hatırlarım, üstü çadırlı bir kamyon. Bazen uzakta bir hortum, şemsiye gibi yerden açılıp göğe savrulan bir toz bulutu. Ya da şehirden bir yolcu elinde bavulu ile, arka arkaya üç eşekli pazardan dönen. Bir çeşme şırıltısı başında yolcu yemeği yenilen.

İnsan, yaşı ilerleyince çocukluğuna çok dönüyor.  Bir gün batımı, bir gölge, uzaktan kalkan toz bulutu, iki üç damla yağmur alır götürür beni çocukluk yıllarıma.Kuzu güderim, çiğdem toplarım, nevruz koyarım samanlı defter sayfalarımın aralarına.

Toz bulutunun mayası mı olur?

Mayanın aslı öz değil mi? Bazen toprak, bazen çamur veya buluttan inen birkaç damla yağmur.

Deniz kıyısında yetişenin mayası, yosun kokusu ve deniz değil mi?

Bozkır insanının mayası da, dere, dağ, kır çeşmesi, söğüt, kavak ve sarı dikenler.

Tarihini ve kanalını pek hatırlayamayacağım, televizyonda bir belgesel seyretmiştim. Konuğun biri Adnan Binyazar, diğeri Gregoryan gibi hatırımda kalmış. İkisi de Diyarbakırlı ve onlarla ilgili belgesel. Çocukluklarının geçtiği yerleri görüntüler eşliğinde anlatmışlardı. Programda şu sözleri işittiğimi hatırlıyorum  onlardan;

”İnsanın çocukluğunun geçtiği yer, onun mayasıdır. Maya yedi, dokuz yaşına kadar tutar. O zamana kadar insan, hangi yörede kalmışsa, o yörenin özelliklerini taşır. Bizler yetmişine geldik, ama maya burada.” demişlerdi.

Her insan çocukluğunu özler. Bu özlem bazılarında az, bazılarında çok.

Yaşlılarla görüşmemde de aynı izlenimi ediniyorum.  Süleyman amca, doksanın içine girmişti. Aklı başında, hafızası yerindeydi. Bir gün ziyaretine gittiğimde,

“Be yavrum, yastığa başımı koyduğumda, gözümün önüne çocukluğum geliyor, bir film şeridi gibi alıp beni gidiyor.  Bu film, yedi yaşımdan tutturdu, beri tarafa doğru, yaşadığım son yıllara geliyor. Kuzu güttüklerim, döven sürdüklerim, değirmenlerde un öğüttüklerim, kıtlık günleri, savaşlı yokluklar, daha neler, hiç atlamıyor görüntü. Kopukluk yok. Tıpkı ikinci yaşam gibi. Belki  film bittiği an, arkasından ömür de bitecek.” dedi.

Bir başka yaşlı,

“Yaşlılık mı? Hiçbir anlamı yok. Emsallerin gitmiş, tek başına, anılarınla baş başa” diye yakınınca,

”Seni en çok etkileyen anın? " diye sordum .

“Anım mı?“ dedi. “Bir çerçiden aldığım bir avuç kırık leblebi ve üç keçi boynuzu” .

Nedenini sorduğumda,

“Ne zaman leblebi kokusu alsam, o günlere, çocukluğuma dönüyorum, nedenini bilemem o zamanın kıtlığından, yokluğundan  ve kıymetinden bir avuç kırık leblebinin” diye yanıtladı.

İşte, bir avuç leblebi ile üç kırık keçiboynuzu ve  birkaç damla yaz yağmuru alıp  götürüyor.

Hüseyin Seyfi


Çerçi: Eskiden, köy köy, mahalle mahalle dolaşarak, çerez türü yiyecekleri, tuhafiye türü eşyaları para ya da değiş tokuş karşılığı satan gezgin esnaf.



Yorumlar - Yorum Yaz


Şiir Tanıtım Köşesi

"Beyaz, ipek gibi kar yağdı"
Ataol Behramoğlu'na

F I S I L T I

O gece kar yağdı
Bir fısıltı gibi indi yere yumuşak
Ne gözleri doldurdu giden sevgili
Ne alkış istedi yeni gelen
 
O gece zehir yağdı gökten
İçen bir daha dönmedi
Teker teker yudular
Aramızdan ayrılanları

Dökülmüş bir şaraba sardılar
Testisi kırılmış, içi saçılmış
Mutsuz bir tarihe gömdüler
Henüz başlamamış
Başka bir çağa bıraktılar okunmak üzere

Bir fısıltı gibi akıp giderken kar
Ezberlenmiş bir tarih gibi unutuldu yar

Engin Korelli

Başkalarının Dili - Ekin YAYINLARI (Editör: Mehmet Düz) 2004- Ankara