Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi3
Bugün Toplam391
Toplam Ziyaret937373
İnanç ve Ahlak


İnanç ve Ahlak
Ahmet Altan

“EĞER HİÇBİR CEZA OLMASAYDI GENE DE SADECE ALLAH'IN RIZASINI KAZANMAK İÇİN ONUN YOLUNDA YÜRÜR MÜYDÜN, SADECE SENİ YARADANI UTANDIRMAMAK İÇİN O'NUN SANA ÖĞRETTİĞİ AHLAKA UYAR MIYDIN?”

Sanırım ben dine, dindarlarımızın en azından bir kısmından daha fazla önem atfediyorum.

Çocukların dini öğrenmesinde değil, dini öğrenmemesinde asıl tehlikenin yattığı kanaatindeyim.

Asıl “eksik dindarlığın” çok tehlikeli olduğunu düşünüyorum.

Marksizm’i bilmeyen solcu da, dinini bilmeyen dindar da beni hep korkutur, ikisi de büyük bir “kendini beğenmişliğe”, kendisine benzemeyeni küçümsemeye ve faşizme götürür insanı.

İster inançlı olun ister benim gibi bir inançsız, Allah’ın insan zihninde ve ruhunda yerleştiği yerin büyüklüğü, O’nun söylediklerinin hayattaki karşılığı, ahlakı, dürüstlüğü, vicdanı, adaleti insanlara anlatması ve insanlardan her şeyden önce bunları talep etmesi, ışığının hep buraları aydınlatması, gidilecek yol olarak bunları göstermesi, gösterişi günah kabul etmesi dinin önemini gösterir herkese.

İnançsız biri bu değerleri reddedebilir mi?

Bu konularda inançlı olanla olmayanın farkı, inançlıların bu yolda büyük bir kudretin desteğiyle yürüdüklerine inanmalarının onlara verdiği manevi güçtür.

Bu, bir toplum için önemlidir.

Dinin birinci basamağı Allah’la kul arasındaki ilişkidir benim için.

O basamak sağlam değilse ondan sonrakiler gitgide çürükleşir.

Allah’la kul arasındaki ilişkiyi belirleyen asıl soru da şudur bence, “Eğer hiçbir ceza olmasaydı gene de sadece Allah’ın rızasını kazanmak için onun yolunda yürür müydün, sadece seni yaradanı utandırmamak için O’nun sana öğrettiği ahlaka uyar mıydın?”

Bu soruya “evet” diyecek hiçbir dindar kendi çıkarı için yalan söyleyemez, buna “evet” diyen hiçbir dindar başkalarının acılarına arkasını dönemez, buna “evet” diyecek hiçbir dindar gösterişe sapamaz, tevazudan uzaklaşamaz, adaletsizlik karşısında sessiz kalamaz.

Bu kadarını bilebilmek için din âlimi olmaya gerek yok, bu kadarını ben bile biliyorum.

Dine göre Allah’tan öncesi yoktur, kâinatta ne varsa O’ndandır, kâinatta ne varsa O’nun yarattığıdır.

Eğer dindarlar çocuklarına dini her yönüyle öğretse, onlara “tasavvuftan” bahsetse, “her insanın” kıymeti, Allah’ın yeryüzüne kendi kudretinden yansıttığı “fanilerin” her birinin kutsal değeri o çocuklar tarafından bilinir, bu bilgiyle dindar olur, bu bilgiyle o “yolda” yürür.

İnancın temeli “korku” değil, kendisini yaradana duyulan büyük sevgi, minnet ve bağlılık olur.

İnsan sevdiğine kendini beğendirmek ister, din senin için bir “Allah sevgisi” olduğunda korktuğundan değil, sadece O’na kendini beğendirmek, O’nun yakınında durabilmek için O’nun söylediklerine uyarsın.

O vakit, “öz” senin için her türlü şekilden daha büyük önem kazanır.

Bu “sevgideki” samimiyet sana büyük bir güven verir.

O samimiyetin O’nun tarafından görüleceğini bilirsin.

En büyük korkun “samimiyetten” uzaklaşmak olur.

Bu samimiyetten uzaklaştığında O’nun sevgisini kaybedeceğinden korkarsın ki bence bir dindar için cehennemden daha büyük korku bu “sevgiyi” kaybetme korkusu olur.

Dindarlar “Allah korkusu” dediklerinde ben “cehennem korkusunu” anlamam, ben “O’nun sevgisini kaybetme korkusunu” anlarım.

Kendisini, kendini yaradana böyle yakın hisseden birinin davranışları nasıl olur peki?

Bu sevgisini “herkese” gösterip, herkese kanıtlamaya mı uğraşır yoksa bu “sevginin” O’nun tarafından görüleceğine duyduğu güven ve olgunlukla mı davranır?

Ben, “cevapları” bırakın sadece bu “sorularla” yetiştirilecek dindarların bile vicdandan, dürüstlükten, adaletten bir nebze sapamayacaklarına eminim.

Bu konuları konuşmayı seviyorum ben, ortada görünür hiçbir neden olmasaydı da bunları konuşmak isterdim, din âlimleri bana bilmediklerimi anlatsın isterdim.

Ama bütün bunları konuşmamızı gerektiren “nedenler” de var.

Bu nedenlerden en önemlisi bugün ülkemizde “dindarların” iktidara sahip olmaları.

Ayrıca “dindarlıklarının” görünmesine de beni şaşırtacak kadar çok önem veriyorlar.

“Görünmezi görene” inanan birinin “görünürlüğe” bu kadar önem vermesi de beni hep şaşırtıyor.

Bundan da önemlisi bana her an, her yerde “dindarlığını” göstermek isteyen, dindarlığını bir flama gibi yüzüme doğru sallayan insanların “inançlarının” gereğini gerçekten yapıp yapmadıkları.

Dindarlığını insanların gözüne bu kadar soktuğunda insanlar da “sen gerçekten dindar mısın” diye sorma hakkına sahip olur.

“Yoksa günahların en büyüğünü işleyip dini başka gerçekleri saklamak için mi kullanıyorsun?”

Bakın, dün dindarların on yıldır yönettiği bu ülkede genç insanlar, başbakanın önünde pankart açtıkları için “sekiz yıl” hapse mahkûm oldular.

Sadece pankart açmışlardı.

Bu ceza, vicdana, adalete, dürüstlüğe uygun mu?

Bir başkasına değil kendinize söyleyin, bu ceza sizin vicdanınızı hiç mi yaralamıyor?

Kürtajı yasaklamak isteyen, “doğmamış çocukların hayatlarını” önemseyen insanlar, “doğmuş” olanların hayatlarını bu kadar rahat mahvedebilir mi?

Samimiyete uygun mu bu davranış?

Çocuklarımıza dini gerçekten iyi öğretseydik, dindarlık gerçekten “Allah korkusuna” dayansaydı, dindarların yönettiği bir ülkede genç çocuklara bu ceza reva görüldüğünde bu ülkenin dindarları bunu sessizlikle mi karşılardı?

Diyelim ki benim bunu sormaya hakkım yok.

Ama sizin kendinize bunu sormaya hakkınız var.

AHMET ALTAN /  08.06.2012

YENİLMEYENLERİN TANIĞI

YENİLMEYENLERİN TANIĞI

Yenilmeyenlerin Tanığı, dostluğun, cesaretin, dayanışmanın ve vicdanın zaman karşısında nasıl ayakta kaldığını gösteren güçlü bir anlatı. Okuyucusunu geçmişe götürürken, insan kalmanın ve değerlerine sahip çıkmanın önemini hatırlatıyor.

Eser, yaşananları bizzat deneyimlemiş bir tanığın sesiyle konuşuyor. Acılar, umutlar ve direniş satır aralarında yaşamaya devam ediyor; okuru o günlerin tanıkları arasına davet ediyor.

Kitap, arkadaşlığa ve değerlere duyulan bağlılığın bireysel hatıraları aşarak evrensel bir anlam kazandığını gösteriyor. Bu bağlılık, eseri belirli bir dönemin ötesine taşıyor ve bugün için de geçerli bir mesaj sunuyor.

Her sayfasında insan onurunun, cesaretin ve vicdanın sıcaklığını hissettiren Yenilmeyenlerin Tanığı, en zor koşullarda bile değerlerine sahip çıkabilmenin kıymetini hatırlatan etkileyici bir eser.

HALİT ÇELENK

Kitap İnceleme: Yenilmeyenlerin Tanığı l Halit Çelenk l 04.10.2026

Yenilmeyenlerin Tanığı, dostluğun, cesaretin, dayanışmanın ve vicdanın zaman karşısında nasıl ayakta kaldığını gösteren güçlü bir anlatı. Okuyucusunu yalnızca geçmişe götürmekle kalmıyor; aynı zamanda insan kalmanın, değerlerine sahip çıkmanın ve hafızayı canlı tutmanın önemini de hatırlatıyor.

Bazı kitaplar yalnızca okunmak için yazılmaz; hissedilmek, yaşanmak ve uzun süre unutulmamak için vardır. Okur, onların sayfalarında yalnızca kelimelerle değil, insan ruhunun en derin hâlleriyle karşılaşır.

Yenilmeyenlerin Tanığı da tam anlamıyla böyle eserlerden biridir. Bu kitap, geçmişte yaşanmış olayları kayıt altına alan bir belge olmanın ötesinde, inançları uğruna mücadele eden insanların, dostluğun gücüne tutunan yüreklerin ve vicdani sorumluluğun ağır yükünü taşıyan bireylerin hikâyesini anlatır.

Eserin sayfaları arasında ilerledikçe karşımıza çıkan şey yalnızca tarihsel gerçeklerin sıralanışı değildir. Acılar, umutlar, özlemler, hayal kırıklıkları, direniş ve insan onuruna duyulan sarsılmaz bağlılık satır aralarında yaşamaya devam eder. Okuyucu, yaşanan olaylara dışarıdan bakan bir gözlemci konumunda kalmaz; aksine anlatılanların içine çekilir ve kendisini zamanla o günlerin tanıkları arasında hisseder. Çünkü kitap, olayları uzaktan yorumlayan bir anlatıcının değil, yaşananları bizzat deneyimlemiş, onların ağırlığını yıllarca yüreğinde taşımış bir tanığın sesiyle konuşur.

Bu yönüyle Yenilmeyenlerin Tanığı, yalnızca geçmişi anlatan bir eser değil; aynı zamanda hafızanın ve insan iradesinin gücüne dair güçlü bir hatırlatmadır. Tarihin büyük olayları çoğu zaman rakamlarla, tarihlerle ve sonuçlarla değerlendirilir. Ancak bu kitap, tarihin asıl yüzünün insanların hayatlarında bıraktığı izlerde saklı olduğunu gösterir. Bir dönemi anlamanın yolu sadece olanları bilmekten değil, o olayları yaşayan insanların hislerini paylaşabilmekten geçer. Eser, tam da bu nedenle okuyucuyla güçlü bir duygusal bağ kurar.

Kitabın en dikkat çekici özelliklerinden biri, yenilgi kavramına farklı bir anlam yüklemesidir. Toplumlar ve bireyler bazen mücadelelerini kaybetmiş gibi görünebilir. Fakat insan, inandığı değerlerden vazgeçmediği sürece gerçekten yenilmiş sayılır mı? Eser, bu sorunun cevabını satırları boyunca arar ve okura düşündürücü bir bakış açısı sunar. Çünkü bazı mücadeleler sonuçlarıyla değil, ardında bıraktıkları izlerle anlam kazanır. Fiziksel olarak kaybedilmiş görünen bir direniş, insanların hafızasında, düşüncelerinde ve ortak vicdanında yaşamaya devam edebilir. Bu nedenle kitap, gerçek zaferin bazen ayakta kalabilmekte ve insan kalabilmekte saklı olduğunu anlatır.

Eser boyunca hissedilen en güçlü duygulardan biri de sadakattir. İnsanların arkadaşlarına, yol arkadaşlarına ve uğruna mücadele ettikleri değerlere bağlılığı, kitabın merkezinde yer alır. Zamanın, baskının ve zorlukların aşındıramadığı bu bağlılık, anlatılan hikâyeleri yalnızca bireysel hatıralar olmaktan çıkarıp evrensel bir anlam düzeyine taşır. Bu nedenle kitapta anlatılanlar belirli bir döneme ait olsa da taşıdığı mesaj zamanın sınırlarını aşar; dün olduğu kadar bugün ve yarın için de anlamlıdır.

Yenilmeyenlerin Tanığı, okurunu tarihin soğuk ve karanlık koridorlarında dolaştıran bir çalışma değildir. Tam tersine, insan onurunun, cesaretin, dayanışmanın ve vicdanın sıcaklığını hissettiren güçlü bir anlatıdır. Her sayfasında, insanın en zor koşullar altında bile değerlerine sahip çıkabilme gücü hatırlatılır. Bu yönüyle eser, yalnızca bir tanıklık değil; aynı zamanda ahlaki bir duruşun ve insani bir sorumluluğun ifadesidir.

Kitap İnceleme: Yenilmeyenlerin Tanığı l Halit Çelenk l 04.10.2026

  
346 kez okundu

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın
Yapay Zekâ Dengesi

Yapay Zekâ Dünyasında Fark Yaratmanın Yolu:
Daha Hızlı Düşünmek Değil, Daha İyi Düşünmek.
Sol Rashidi

Sol Rashidi'nin TEDx konuşmasının temel mesajı, yapay zekânın insanları işsiz bırakmasından çok, insan zihnini tembelleştirme riski taşıdığıdır.

Başlıca Ana Fikirler:

1. Asıl tehlike iş kaybı değil, düşünme kaybı 
Rashidi'ye göre insanlar hesap makinesine, GPS'e ve arama motorlarına nasıl bağımlı hale geldiyse, yapay zekâya da aynı şekilde bağımlı olma riski taşıyor. Bu durum zamanla sorgulama, analiz etme ve problem çözme becerilerini köreltebilir.

2. Yapay zekâ bir yardımcıdır, yerine geçecek bir akıl değil
Yapay zekânın amacı insan zekâsını değiştirmek değil, onu desteklemektir. Yapay zekâdan gelen her cevabı doğru kabul etmek yerine, onu değerlendirmek ve doğrulamak gerekir.

3. Eleştirel düşünme her zamankinden daha değerli 
Bilgiye ulaşmak artık çok kolay. Asıl değerli olan şey, bu bilginin doğru olup olmadığını analiz etmek, farklı bakış açıları geliştirmek ve bağımsız sonuçlara ulaşabilmektir.

4. Yaratıcılık kullanım eksikliğiyle zayıflar 
Eğer insanlar yazmayı, düşünmeyi, araştırmayı ve üretmeyi tamamen yapay zekâya bırakırsa, yaratıcılık kası kullanılmadığı için zamanla güçsüzleşir.

5. Gelecekte avantajlı olacak kişiler yapay zekâyı kullananlar değil, yapay zekâ ile düşünebilenlerdir 
Sol Rashidi, geleceğin rekabet avantajının teknolojiye erişim değil; merak, muhakeme, yaratıcılık ve doğru soru sorma becerisi olacağını vurguluyor.

Konuşmanın özünü özetleyen cümle:
"Yapay zekâ insanlığın yerini aldığında değil, insanlar düşünmeyi bıraktığında gerçek tehlike başlar."

Sol Rashidi'nin uyarısı aslında teknolojiye değil, teknolojiyi kullanırken kendi zihinsel yeteneklerimizi terk etme eğilimimize yöneliktir. Sol Rashidi, yapay zekânın bir koltuk değneği değil, bir araç olarak kullanılması gerektiğini savunuyor.

kosektas.net, Köşektaş Köyü Bilgisunum Sayfası